1. 1.1. Aktywność nie zawsze oznacza uczenie się

Uczenia się nie możemy obserwować bezpośrednio. Widzimy natomiast zachowanie studentów: słuchanie, notowanie, dyskutowanie, odpowiadanie na pytania, wykonywanie ćwiczeń czy przygotowywanie prezentacji. Zewnętrzna aktywność nie zawsze mówi nam jednak, jaka praca poznawcza zachodzi w umyśle studenta.

Student może:

  • intensywnie przepisywać informacje, ale nie tworzyć między nimi powiązań,
  • uczestniczyć w dyskusji, lecz powtarzać wypowiedzi innych osób,
  • wykonać zadanie z pomocą grupy, ale nie potrafić później wykonać go samodzielnie,
  • śledzić gotowe rozwiązanie i odczuwać jego zrozumiałość, lecz b samodzielnie odtworzyć toku rozumowania,
  • uzyskać poprawną odpowiedź, stosując procedurę bez rozumienia, dlaczego jest właściwa. 

Nie oznacza to, że aktywność studentów jest niepotrzebna, ale trzeba postawić kluczowe pytanie: Jaką pracę poznawczą mają wykonać i czego ma się dzięki niej nauczyć każdy student?

Aktywność dydaktyczna jest tym, co nauczyciel organizuje. Aktywność studenta jest tym, co student wykonuje. A uczenie się jest względnie trwałą zmianą wiedzy, rozumienia, umiejętności albo sposobu działania.  

W tym kursie przyjrzymy się projektowaniu uczenia się z trzech uzupełniających się perspektyw: konstruktywnego dopasowania, obciążenia poznawczego i samoregulacji uczenia się.